wtorek, 25 czerwca 2013

Na deszcz - książka. Z zakładką.

Po upałach - deszcz. A gdy na zewnątrz leje proponuję po ciężkim dniu pracy zasiąść w wygodnym fotelu, na miękkiej kanapie z dobrą książką w jednej ręce i pysznym kakao lub aromatyczną herbatką w drugiej. W trzeciej natomiast możemy obracać między palcami zakładkę. Piękna zakładkę z makiem, lub taką w stylu vintage, którą będziemy wtykać między stronice naszej ulubionej lektury.


"Konsul Hegemonii siedział na tarasie swojego czarnego jak heban statku kosmicznego i grał Prelludium cis-moll Rachmaninowa na starym, ale znakomicie utrzymanym steinwayu, podczas gdy na rozciągających się dookoła bagnach przewalały się i ryczały ogromne, jaszczurowate istoty. Z południa ku północy przesuwała się ogromna burza..."*


A w przerwach można oddalić się w rejony słońcem i plamką malowane...

Decoupage on wood

* Dan Simmons - Hyperion
Polecam - to jedna z moich ulubionych powieści SF.
Spodobało się?
Polub wpis. A potem polub Pracownię - będziemy wniebowzięci :)

piątek, 14 czerwca 2013

Czas makiem mierzony

Dzisiaj nie będzie o klepsydrach z ziarnami maku zamiast piasku (aczkolwiek mogłoby się to udać). Będzie zegar w maki, które nigdy nie więdną i nawet w zimie wprowadzają nastrój lata. 
Tak się dzisiaj napatrzyłam na zegar, że chyba przebiegnę się po okolicy zrobić zdjęcia maków. Niesamowicie przyciągają wzrok intensywnymi plamkami czerwieni za każdym razem, kiedy maszeruję do sklepu. 



Decoupage & painting on wood

Spodobało się?
Polub wpis. A potem polub Pracownię - będziemy wniebowzięci :)

wtorek, 28 maja 2013

Moje pierwsze kolczyki

Przez moje ręce, przez kilka lat przewinęło się sporo drewna, szkła, kamieni, srebra oraz miliony innych rzeczy związanych mniej lub bardziej z biżuterią i dekoracjami. Zużyłam też kilka litrów farb oraz lakieru, wymieniałam trochę pędzli na nowe. Żeby do tego doszło musiałam od czegoś zacząć. Czy zaczynałam od zestawu profesjonalnych narzędzi i sznurów pereł? Nie. Historia była taka:

Nie wiadomo skąd i dlaczego nagle zapotrzebowałam kolczyków. Było to dziwne o tyle, że ja nigdy nie miałam parcia na noszenie biżuterii, chociaż posiadałam (i posiadam) tendencje do zbierania jej jak sroka oraz podziwiania i cmokania nad każdym egzemplarzem wytworzonym przez zdolnych rzemieślników. Przejrzałam swoje zasoby i okazało się, że wymaganego przeze mnie wzoru i koloru nie ma. Chciałam coś co przypomina kieł albo pazur - w kolorze kości słoniowej.
Czasem się mówi, że człowieka olśniewa. Tak - wtedy właśnie to nastąpiło. Po godzinnej walce z materią, zjedzeniu kolacji (co było decydującym elementem tworzenia) powstały moje pierwsze, własnoręcznie popełnione kolczyki:





Użyłam do nich:
- bigli ze starych kolczyków
- PUDEŁKA PO TWAROŻKU
- farb akrylowych
- cracku do spękań (do dekupażu)
- lakieru
Posłużyłam się nożyczkami i jakimiś szczypcami znalezionymi w narzędziach.

Może nie jest łatwo dostrzec w pudełku od twarożku kolczyki, ale mi się to właśnie przytrafiło - nie, nie było w tym twarożku żadnych podejrzanych zielnych dodatków.

Dla każdego kto chciałby, a myśli, że do tego trzeba zgromadzić cały arsenał materiałów i narzędzi by zacząć, mam radę: zacznijcie małymi kroczkami. Kiedy nie miałam narzędzi, a miałam pomysły - rysowałam. Cały komplet szczypiec zakupiłam dużo później przez internet, kiedy na dobre rozpoczęłam przygodę z biżuterią.  Nadal cierpię na brak narzędzi do złotnictwa, ale na to pracuje się latami. Tymczasem maluję i dekupażuję dla Was kolczyki, tworzę z kamieni i szkła. Na pewno jeszcze wrócę do robienia w srebrze. A o tym, jak to się robi - w którymś z kolejnych wpisów.
Spodobało się?
Polub wpis. A potem polub Pracownię - będziemy wniebowzięci :)

wtorek, 21 maja 2013

Kolczyki - miniaturowe obrazy.

Mimo, że wiosna dzisiaj w kadr weszły... dynie. Drewniane, leciutkie kolczyki ozdobione miniaturowymi obrazkami w stylu retro. Nie odmówiłam sobie przyjemności domalowania tego i owego oraz postarzenia lakierem adekwatnie do treści obrazka. Srebrne bigle ręcznie wykonane dopełniają całości. Zatem jeśli ktoś chce posłuchać o czym rozmawiają dyniowe maluchy polecam wetknąć kolczyk w ucho i nasłuchiwać.


Decoupage on wood

Spodobało się?
Polub wpis. A potem polub Pracownię - będziemy wniebowzięci :)

wtorek, 14 maja 2013

Szkło jest piękne

Robię biżuterię z drewna, z kamieni półszlachetnych, jeśli tylko mam możliwość - ze srebra, ale nie ukrywam, że mam wielką słabość do szkła. Szkło w biżuterii to całe wieki historii, a i ówcześnie cieszy się ono całkiem dużą popularnością. Głównie ze względu na firmę Swarovski i Pandora. Rzadko jednak przy wymienianiu tych dwóch nazw pada określenie "szkło". Trzeba przyznać że marketing działa i od "pospolitości" tej nazwy te dwie firmy uciekają jak najdalej. Najczęściej zatem mówimy "kryształy" i... "pandora". W pierwszym przypadku to szkło ołowiowe, które poddane odpowiedniej obróbce zyskuje blask i charakter, w drugim dodanie srebra i złota jako opraw zapewnia odpowiednią "klasę" produktu. Piszę to z niejakim przekąsem, chociaż i podziwem dla umiejętności marketingowych promowania marki obu firm. I tak, jeśli nawet jestem pod wrażeniem kunsztu pierwszej w szlifie szkła, tak z drugą mam już pewne kłopoty, bo nawet jeśli fajnym pomysłem i podstawą pomysłu tej firmy jest modułowość biżuterii to cała reszta opiera się na sprzedaży przeciętnych koralików za kosmiczna cenę, podczas gdy za tę samą cenę otrzymamy oryginalne, artystyczne wyroby rodzimych twórców z dziesięciokrotnie większą ilością metali szlachetnych (jeśli już ktoś chciałby się czepiać srebra na przykład). Ale cóż,  takie czasy  - chciałoby się powiedzieć i wpływ marketingu na życie nas nie ominie. Mnie również nie omija, ponieważ - jak każda sroka - mam w swoich zasobach kolczyki i wisiorek z "kryształów" Swarovskiego i czasem używam ich także do robienia biżuterii. 


Nie da się ukryć, że naszyjniki, czy kolczyki ze szkła wykonuję też niejako modułowo. Z tą jednak różnicą, że mam trochę czasu i mnóstwo pomysłów na łączenie kompletnie różnych rodzajów szklanych korali. Mam zatem do dyspozycji: drobne koraliki, szkło t.zw. weneckie, tudzież lampwork z zatopionymi barwnikami i metalami, szkło dmuchane, rurki szklane i całe multum różnorakich kształtów od kulek po sześciany i inne cuda. Lubię je za tę różnorodność, za to, że mogę eksperymentować i łączyć je na wszelkie możliwe sposoby oraz lubię to, że są wyzwaniem. Szkło nie sprzeda się samo - tak jak niektóre kamienie. Nie powiem że to jest "onyks wykopany spod lewej stopy posągu egipskiego faraona" i po sekundzie znajdzie ono swojego nabywcę. W szkle musi być to coś, co przyciągnie uwagę - coś co zobaczyłam w nim ja i postanowiłam zaciekawić tym innych. 


W taki właśnie sposób powstał naszyjnik widoczny na zdjęciach: w prostych szklanych listkach (czy piórkach - jak kto woli) zobaczyłam potencjał na prosty, delikatny naszyjnik w stylu "tribe". Cała reszta elementów naszyjnika to też szkło - czarne, przezroczyste i metalizowane. To jeden z kilku naszyjników, które zaliczam do "Ulubionych, Skromnych Wytworów Rąk Moich".

Glass

Spodobało się?
Polub wpis. A potem polub Pracownię - będziemy wniebowzięci :)

wtorek, 7 maja 2013

Jak się rodzą motyle?

Z okazji pewnego zapotrzebowania na motyle wiosenne zanurkowałam do szafy, by dobyć materiały na stworzenie dwóch par kolczyków. Nie ukrywam, że bardzo lubię motywy z motylami i praca nad nimi to czysta przyjemność. Mimo, że ręce całe w farbie :) Ponieważ na co dzień nie maluję "analogowo" zaczęłam dobywać z pudełek i szuflad farby, pędzle oraz inne cuda. Kiedy już wszystko wyjechało na stół i zostało użyte postanowiłam podzielić się z Wami tajemnicą powstawania kolczyków. Nie jest to jakaś Wielka Tajemnica, ale nie każdy wie jak to się robi. Rękodzieło to piękna sprawa. Swoista medytacja - siadam, skupiam się i już mnie nie ma. To prawdziwa, czasochłonna, precyzyjna praca do której potrzeba cierpliwości, spokoju i... masy materiałów. Zrobiłam zdjęcie czego potrzebuję do zrobienia takich motylkowych kolczyków. Znalazły się na nim: drewienka na kolczyki, pędzle, woda w słoikach, farby akrylowe, paleta, papier do dekupażu, lakier, papier ścierny, świeca, kółeczka metalowe, bigle, szczypce. 


Drewienka trzeba oszlifować, pomalować wstępnie na podstawowe kolory, przeszlifować jeszcze raz i znów pomalować. W międzyczasie czekamy aż wszystko odpowiednio przeschnie, rzecz jasna. Różne motywy, które chcemy umieścić na kolczykach - w tym przypadku motyle - precyzyjnie wycinamy, namaczamy, odsączamy i naklejamy specjalnym lakierem, który - jak widać - służy nam także za klej. Niektórzy na tym kończą - ja nie. Każdą parę kolczyków tworzę inną i teraz zaczyna się najciekawsze, ponieważ każdy motyl jest indywidualnie podmalowywany. Kiedy już na moje oko wszystko gra, zostawiam kolczyki do wyschnięcia przed lakierowaniem. Lakierowanie trwa najdłużej, ponieważ każda warstwa musi przeschnąć. Ostatnia 12h. Po tym już tylko zakładanie kółeczek i bigli i... sprzątanie. A co tam robi ta świeca? Zagadka! Kto wie, niech pisze w komentarzach ;)

Decoupage on wood
Tak to właśnie rodzą się motyle w Artefaktorii - żadne chińskie fiku miku, prawdziwe rodzime rękodzieło :) Powyższe motyle odfruwają właśnie do koleżanek Marty - niech się dobrze noszą!
Spodobało się?
Polub wpis. A potem polub Pracownię - będziemy wniebowzięci :)

wtorek, 23 kwietnia 2013

Motylek pocztowy

Widzieliście już pierwsze motyle tej wiosny? Ja widziałam - wyglądały przepięknie - kolorowe plamki na szarym tle miasta. U mnie w pracowni tymczasem osiadły motyle pocztowe. Gatunek dobrze znany filatelistom - trzymają się świetnie, mogą żyć wiele lat i ciągle cieszą oko. Występują całorocznie na obszarze bliżej nieokreślonym, a raczej - gdzie je ucho zaniesie. Polecają się - szczególnie, że czas, by wyruszyły w drogę - taka ich rola.




Decoupage on wood


Spodobało się?
Polub wpis. A potem polub Pracownię - będziemy wniebowzięci :)

wtorek, 16 kwietnia 2013

Wenecja

Jestem w Wenecji. W Wenecji Północy. Mieście polskim również rozpoczynającym się na literę W. Co prawda chętnie pobiegałabym po mostkach nad kanałami i zasiadła z włoską kawką w jakimś uroczym zakątku, lecz tymczasem siedzę przy biurku i popijam cejlońską herbatę.
Przede mną błyszczy za to nieziemsko szkło weneckie mocno przytulone do metalowych kostek. Surowość metalowej formy mocno dyscyplinuje roziskrzone w szkle złote i srebrne drobinki. Dzięki temu zestaw prezentuje się elegancko, jednocześnie zbytnio się nie nadymając. W końcu nie jest szkłem dmuchanym. 





Venice glass, metal


Spodobało się?
Polub wpis. A potem polub Pracownię - będziemy wniebowzięci :)

piątek, 12 kwietnia 2013

Tymczasem...

Słońce, deszcz, ciepło, śpiewające ptaki, chmurki... balon. Wiosna nadeszła. "Najwyższy czas" chciałoby się powiedzieć. Czas widoczny poniżej nie wisi za wysoko, ale jak widać - wciąż się wznosi z pomocą balonu w stylu vintage. Ma klasę, szyk i - z lekką nutką patyny w postaci gustownych przetarć - przyciąga wzrok niezależnie od tego, czy chcemy sprawdzić godzinę, czy oddać się marzeniom o osiemdziesięciodniowej podróży dookoła świata.
Ja na razie pozdrawiam, udając się w podróż do rodzinnego miasta, a Wam życzę mile spędzonego sobotnio - niedzielnego czasu.





Decoupage, and paint on wood

Spodobało się?
Polub wpis. A potem polub Pracownię - będziemy wniebowzięci :)

wtorek, 9 kwietnia 2013

Drewno i szkło

Lubię szkło. I to białe i kolorowe. Podziwiam talent ludzi, którzy cierpliwie dmuchają te delikatne banieczki, łezki i inne kształty. Niegdyś, kiedy byłam jeszcze bardzo mała, w drodze od lekarza zawsze zatrzymywałam się z mamą przy piwnicznym okienku w kamienicy, gdzie swój warsztat miał pan robiący szklane bombki. Zwykle cała bombkowa magia działa się latem, okienko często było otwarte i - ku mojej uciesze - mogłam okrągłymi oczami obserwować różne etapy produkcji choinkowych ozdób. Czasem w okienku zamiast pana pojawiała się pani, która cienkim pędzelkiem malowała misterne wzorki i nakładała na bombki błyszczący brokat. Od tamtej pory mam słabość do delikatnych, szklanych ozdób. 

Nie mogłam sobie zatem odmówić zrobienia naszyjnika i kolczyków z dmuchanego szkła. Wisior z poprzedniego wpisu był energetycznie czerwony, ten zestaw - ze szklanymi rurkami -  to kompozycja błękitno złota. Niebo i słońce.

Blown glass



Druga pozycja to drewniane kolczyki i taki sam wisiorek. Wykonane metodą dekupażu. Pawie pióra ("Pawy" - jakby to nazwała moja koleżanka Kasia ze Sfumato) to przedruk ryciny z bardzo starego katalogu  z końca XIX lub początku XXw. Katalog ów, jedyny w swoim rodzaju, dostałam w spadku po moim dziadku - malarzu i dekoratorze. Mam jeszcze kilka perełek w zanadrzu - o tym na pewno kiedyś wspomnę.

Decoupage on wood


Kto ma chętkę na zestawy wiosenne niechaj pisze. Zapraszam!

Spodobało się?
Polub wpis. A potem polub Pracownię - będziemy wniebowzięci :)

wtorek, 2 kwietnia 2013

List do Wiosny

Szanowna Pani, 

od kilku dni budzę się nadzwyczaj wcześnie i z jednym ledwie otwartym okiem wspinam się, wciągam nieprzytomnie na parapet i patrzę czy już Pani dotarła. Niestety, codzienne mozolne targanie tyłka do okna nie owocuje niczym oprócz mojego zgrzytania zębów i wytykania palcami przez panią z sąsiedniego bloku. Pani najwyraźniej nieźle się bawi widząc mnie w szlafroku na balkonie. Wyglądam w nim jak stuknięty Mikołaj kiedy tak stoję w tym czerwonym odzieniu z kubkiem ziarna dla ptaków w łapie, a na całej połaci śnieg... Pani Wiosno, Pani gdzieś sobie baluje, czy ucina drzemkę, a tu wieczna zmarzlina! W tym marazmie człowiek się zaniedbuje i tkwi w zimowej depresji. Gdzie wiosenne ciepło? Gdzie te dekolty wystawione do słońca? Jak tu nosić piękne naszyjniki, kiedy szaliki zamotane pod sam nos? Jak wetknąć sobie w ucho kolczyk, jak czapa wbita na głowę aż po pachy? I gdzie ja mam go potem szukać jak mi się wkręci w beret z włóczki? A Pani to gdzie się wkręciła, zamotała, Szanowna Pani? To mnie bardziej niż niepokoi.
Czekam, czekam zatem (coraz mniej cierpliwie) i bardzo proszę się pospieszyć, bo korale mi ani do polaru ani do szlafroka nijak nie pasują. Załączam wymienione naszyjniki i dwa znaczki w uszach.

Kłaniam.
Artefaktoria

Blown glass

Agate, opalite & smoky quartz.

Agate, opalite & smoky quartz.
Decoupage on wood.

Czy udało się zmobilizować wiosnę, czy nadal trzeba wybierać między kolczykami i czapką? O tym napiszę w piątek. 
Spodobało się?
Polub wpis. A potem polub Pracownię - będziemy wniebowzięci :)

Kulinaria na tapecie

Jakiś czas temu wykonałam dla przesympatycznej kulinarnej blogerki - Biedronki logo na jej stronę. "Biedronce w kuchni" spodobało się, ja byłam zadowolona, popracowałyśmy jeszcze nad wizytówką i biedroneczka na łyżce poleciała w świat. Niedługo po tym zagadnęła do mnie kolejna dziewczyna z zapytaniem czy nie zrobiłabym grafiki i dla niej. Zabrałam się zatem dziarsko za następny, bardzo smaczny blog. Na blogu autorki "Smaków i smaczków" zrobiłyśmy małą rewolucję - oprócz bannera z grafiką wskoczyło nowe tło i favicon. I uważam, że się nam udało. Zajrzyjcie do dziewczyn koniecznie: znajdziecie tam przepisy i recenzje z pierwszej ręki z kulinarnych warsztatów i zmagań. Sugeruję czymś zagryzać przy czytaniu - ślinka sama cieknie.

Biedronka w kuchni: biedronkawkuchni.blogspot.com
Smaki i smaczki: www.smaki-i-smaczki.pl


Dzisiaj czeka Was jeszcze jeden wpis - odwilż pracowniana, kolejne biżuteryjne cuda i cudeńka. Równie apetyczne :)
Spodobało się?
Polub wpis. A potem polub Pracownię - będziemy wniebowzięci :)

sobota, 30 marca 2013

Alleluja!

Zaglądającym, oglądającym, znajomym i nieznajomym, rękodzielnikom i użytkownikom - wszystkim Wam składam życzenia ciepłych, spokojnych Świąt Wielkanocnych. I... byle do wiosny!


Spodobało się?
Polub wpis. A potem polub Pracownię - będziemy wniebowzięci :)

środa, 27 marca 2013

Do małej czarnej

Elegancki, prostokątny onyks zawisł w naszyjniku w towarzystwie drobnych opalitów i sardonyksu. Rurki są posrebrzane, a małe kostki metalowe - tak, by dodawały lekkiej surowości całej konstrukcji. 
I do sukienki i do kawy - taki onyks pasuje idealnie. Myślę, że najlepiej pasuje do damy ubranej w małą czarną, popijającej małą czarną w eleganckiej kawiarence. Niekoniecznie w Paryżu - mamy tyle pięknych polskich miast i tyle pięknych polskich dziewczyn, że szukać daleko nie trzeba.



Onyx, sardonyx & opalit
Spodobało się?
Polub wpis. A potem polub Pracownię - będziemy wniebowzięci :)

piątek, 22 marca 2013

Lawa na rozgrzewkę

Za oknem mróz trzyma i nie puszcza, a w pracowni mieni się i pobłyskuje bladą zielenią naszyjnik i bransoletka. Oba precjoza wykonane są z kostek lekkiej, czarnej lawy i kryształów fluorytu. W centrum naszyjnika pojawia się ciekawie oszlifowany agat Czy tylko mi patrząc na ten komplet przychodzi na myśl połączenie dzikiego gorąca wulkanu i mrozu kryjącego się lodowozielonych kosteczkach? A tam w agacie - coś już przebija spod śniegu! Idealna biżuteria na ten nasz przedziwny początek wiosny.




Lava, fluorite & agate


Spodobało się?
Polub wpis. A potem polub Pracownię - będziemy wniebowzięci :)